Leempleisters zijn een alternatief voor de pleisters op basis van gips. Leem is ongebakken aarde, die gedolven wordt in verschillende groeves in Europa.
Het bestaat voornamelijk uit klei, silt en zand. Klei is het bindmiddel, zand, silt en eventuele kiezels zijn de vulstoffen.
Afhankelijk van het merk, wordt soms het onschadelijke methylcellulose (gebruikt voor behangerslijm) toegevoegd om het stofgehalte van
leempleister te verminderen.

Leem is minder hard dan gebrande materialen, zoals cement, kalk of gips. Hierdoor kan leem permanent opnieuw gebruikt worden, wat ook herstellingen en renovatie gemakkelijk maakt: bij bevochtiging kan leem gewoon opnieuw uitgesmeerd worden.

 

Leem kan zoals gips op verschillende ondergronden gebruikt worden, zoals: beton, kalkzandsteen, baksteen, gipsplaat, (oud) stucwerk, stromatten,
rietmatten.

Enkele bouwfysische kenmerken van
leempleisters:

Leem werkt vochtregulerend en is
dampdoorlatend. Het is ook het ideale
afwerkingsproduct voor gebouwen in strobalen.

Leem heeft een warmteregulerend vermogen. Het is in staat warmte op te nemen, lang vast te houden en weer af te geven.

Leem heeft goede akoestische eigenschappen. Leemproducten dragen bij tot de demping van geluiden van buitenaf.

De samenstelling (voornamelijk zand en klei) maakt dat leemproducten brandwerend zijn.

Studies hebben uitgewezen dat leem een remmende werking heeft op elektromagnetische velden.

Het voordeel van leem (de zachtheid en oplosbaarheid in water, waardoor restauraties probleemloos mogelijk zijn) is tevens een nadeel: ze zijn minder dan gipspleisters bestand tegen mechanische belasting (bijvoorbeeld stoten met tafelhoeken, kindervoeten enz...).